ವೇದಂ ತೆಲುಗು ಸಿನಿಮಾ.....ನೋಡುಗನಾಗಿ& ಓದುಗನಾಗಿ
EªÀwÛ£À eÁUÀwÃPÀgÀt dUÀwÛ£À°è ¥ÀæwAiÉÆAzÀÆ ªÁå¥ÁjÃPÀgÀtUÉƼÀÄîwÛgÀĪÀÅzÀjAÀz EzÀಕ್ಕೆ ¹¤ªÀiÁ ¸ÀºÀ ºÉÆgÀvÁzÀÄzÉãÀ®è.À DzÀgÀÆ F J¯ÁèªÀÅU¼À J¯Éè «ÄÃj C¯ÉÆèAzÀÄ E¯ÉÆèAzÀÄ ¹¤ªÀiÁUÀ¼ÀÄ «Ä£ÀÄUÀÄvÀÛªÉ £ÀPÀëvÀæUÀ¼ÀAvÉ,ZÀAzÀæ£ÀAvÀ®è¢zÀÝgÀÆ. J®ègÀÆ ZÀAzÀæ£À£ÀÄß £ÉÆÃqÀĪÀÅzÀgÀ¯Éèà ºÉZÀÄÑ D¸ÀQÛ ºÉÆA¢gÀÄvÁÛgÉ. £ÀPÀëvÀæUÀ¼À£Àß £ÉÆÃqÀĪÀÅzÀ£Éßà ªÀÄgÉwgÀÄvÁÛgÉ. £ÉÆÃrzÀgÀÆ CzÀgÀ°è ºÀÄgÀĽ®è J£ÀÄßvÁÛgÉ.
£À£ÀVµÀתÁzÀ ¹¤ªÀiÁUÀ¼À°è EwÛÃZÉUÀµÉ×à £ÉÆÃrz “ªÉÃzÀA” ¹¤ªÀiÁ MAzÀÄ DzÀgÉ F ¹¤ªÀiÁ ¸ÁªÀiÁ£Àå £ÉÆÃqÀÄUÀjUÉ vÀ®Ä¥ÀzÉ ºÉÆìÄvÀÄ PÁgÀt EªÀwÛ£À d£ÀgÀ DAiÉÄÌ ªÀÄvÀÄÛ C©ügÀÄaUÀ¼Éà ¨ÉÃgÉAiÀiÁVgÀĪÀÅzÀÄ, CzÀPÉÌ EªÀwÛ£À eÁUÀwÃPÀgÀt ªÀÄvÀÄÛ ªÀiÁzsÀåªÀÄUÀ¼ÀÄ ¥ÀæªÀÄÄR PÁgÀtUÀ¼ÁzÀgÉ CzÀgÀ°è £ÀªÀÄä ¸ÁA¥ÀæzÁ¬ÄPÀ ¹¤ªÀiÁ ZËPÀlÄ× ¸ÀºÁ MAzÀÄ.
£ÀªÀÄä J¦üPï ¥ÀgÀA¥ÀgÉAiÀÄ°è £ÁAiÀÄPÀ, £ÁAiÀÄQ, R¼À£ÁAiÀÄPÀ PÀ®à£ÉUÀ½zÀݪÀÅ.
F PÀ®à£ÉAiÀÄ£ÀÄß ¹¤ªÀiÁUÀ¼À°èAiÀÄÆ ¸ÀºÁ ªÀÄÄAzÀĪÀgɹgÀĪÀÅzÀjAzÀ FV£À ¹¤ªÀiÁUÀ¼À°èAiÀÄÆ £ÉÆÃqÀÄUÀgÀÄ CzÀ£Éßà ¤jÃQë¸ÀÄvÁÛgÉ. CzÀ£Àß ºÉÆgÀvÀÄ¥Àr¹zÉgÉ ¹¤ªÀiÁ wg¸ÀÌøvÀªÁUÀÄvÀÛzÉ.EªÀwÛ£À eÁ»ÃgÁvÀÄUÀ¼À°è vÀ¼ÀÄPÀÄ §¼ÀÄQ£À §tÚUÀ¼À£Àß vÉÆÃj¸ÀÄvÁÛ §AqÀªÁ¼ÀªÀ£ÁßV ªÀiÁrPÉÆAqÀÄ »ÃUÉAiÉÄà EgÀ¨ÉÃPÉA§ LPÁ£ïUÀಳು ©vÀÛgÀUÉƼÀÄîwÛªÉ. EzÀPÉÌ ªÀiÁjºÉÆÃVgÀĪÀ d£À ¹¤ªÀiÁzÀ®Æè CzÀ£Éßà ¤jÃQë¸ÀÄvÁÛgÉ.
F zÀȶ֬ÄAzÀ “ªÉÃzÀA” ¸ÁA¥ÀæzÁ¬ÄPÀ ¹¤ªÀiÁ ZËPÀlÖ£Àß ªÀÄÄjAiÀÄÄvÀÛzÉ. EzÀgÀ°è £ÁAiÀÄPÀ £ÁAiÀÄQ PÉÃAzÀæ¥ÁvÀæUÀ¼ÉA§Ä«®è. AiÀiÁªÀÅzÉà jÃwAiÀÄ ±ÉÆÃQAiÀÄ ¥ÉÆñÁPÀÄ F ¹¤ªÀiÁV®è. EzÀÄ vÀ£Àß vÁwéPÀ D±ÀAiÀÄzÀ »£É߯ÉAiÀÄ°è MlÄÖ EªÀwÛ£À ¨sÁgÀvÀzÀ zÀÄB¹ÜAiÀÄ£Àß ¥Àæw¤¢ü¸ÀÄvÀÛzÉ ªÀÄvÀÄÛ ªÁåSÁ夸ÀÄvÀÛzÉ. MlÄÖ avÀæzÀ°è ªÀåªÀ¸ÉÜAiÀÄ°è AiÀÄdªÀiÁ¤PÉAiÉÄA§ÄzÀÄ ºÉÃUÉ ¸ÁܦvÀUÉƼÀÄîvÀÛzÉ JA§ÄzÀÄ ¥ÀæzsÁ£ÀªÁV PÀAqÀħgÀÄvÀÛzÉ. E§âgÀÄ ªÉñÉåAiÀÄgÀÄ EAvÀºÀ ªÀåªÀ¸ÉܬÄAzÀ ¥ÁgÁUÀ®Ä ºÉtUÁqÀĪÀÅzÀ£ÀÄß £ÉÆÃqÀ§ºÀÄzÀÄ. ¯ÉÊAVPÀvÉAiÀÄ£Éß vÀªÀÄä ªÀÈwÛAiÀÄ£ÁßV¹PÉÆAqÀ EªÀjUÉ vÀªÀÄä ªÉÄÊAiÀÄ£ÀÄß ªÀiÁjPÉÆqÀ®Ä M§â AiÀÄdªÀiÁ£À ¨ÉÃPÁVgÀĪÀÅzÀÄ EªÀwÛ£À ¨sÁgÀvÀzÀ «PÁgÀ ªÀÄÄRªÀ£ÀÄß vÉÆÃj¸ÀÄvÀÛzÉ. EzÀjAzÀ vÀ¦à¹PÉÆAqÀ D E§âgÀ£Àß »rzÀÄPÉÆqÀĪÀÅzÀgÀ »A¢£À »vÁ¸ÀQÛ EªÀwÛ£À ¥Àæ¨sÀÄvÀé ªÀÄvÀÄÛ CzÀgÉÆA¢UÉ ±Á«ÄïÁVgÀĪÀ §AqÁªÀ¼À±Á»AiÀÄ ªÀÄÄRªÁqÀªÀ£Àß ¹¤ªÀiÁ ¨ÉvÀÛ®ÄUÉƽ¸ÀÄvÀÛzÉ. ºÁUÉ ¨sÁgÀvÀzÀ°è ªÀÄĹèA ¨sÀAiÉÆÃvÁàzÀPÀgÀ£Àß ºÀÄlÄÖ ºÁPÀÄwÛgÀĪÀÅzÀÄ »AzÀÄ ªÀÄÆ®¨sÀÆvÀªÁ¢UÀ¼É JA§ÄzÀ£Àß ¸ÀàµÀÖªÁV vÉÆÃjಸಿzÉ. PÀtÂÚUÉ PÁtĪÀAvÀº ¸ÁªÀiÁ£Àå ªÀÄÄಸ್ಲಿAgÀ£É߯Áè ¸ÀA±ÀAiÀÄ¢AzÀ £ÉÆÃqÀĪÀÅzÀ®èzÉ CªÀgÀ ªÉÄÃ¯É MvÀÛqÀ ºÉÃgÀĪÀÅzÀgÀ ªÀÄÆ®PÀ CªÀgÀ£Àß ªÀiÁ£ÀಸಿPÀ «µÀªÀÄvÉUÉ ºÉÃUÉ MAiÀÄÄåvÀÛzÉ JA§ ¸ÀvÁåA±ÀªÀ£Àß ºÉüÀÄvÀÛzÉ. F J¯Áè PÉÆêÀÄÄUÀ®¨sÉUÀ½UÉ ¥Àæ¨sÀÄvÀéUÀ¼ÀÄ ¥ÀÆgÀPÀªÁVgÀĪÀÅzÀÆ PÀAqÀħgÀÄvÀÛzÉ.
¹¤ªÀiÁzÀ PÉÆ£ÉUÉ F J¯Áè zÀÄ;¹ÜwUÀ½AzÀ ©qÀÄUÀqÉAiÀiÁUÀĪÀÅzÀÄ D ©qÀÄUÀqÉUÉ ºÀ®ªÀÅ ªÀÄA¢ §°AiÀiÁUÀĪÀÅzÀÄ C¤ªÁAiÀÄðªÉA§AvÉ vÉÆÃj¸À¯ÁVzÉ. FUÀ DUÀÄwÛgÀĪÀÅzÀÄ »ÃUÉ vÁ£É!
¨sÉÊgÀ¥Àà£ÀªÀgÀÄ ¸Á»wUÀ¼ÉÆ ! GzÀåªÀÄ ¥Á®ÄzÁgÀgÉÆ!
£À£ÀUÉ AiÀiÁªÀÅzÉà jÃwAiÀÄ zsÀªÀÄð,gÁdQÃAiÀÄ,¸Á»vÀå,¸ÀA¸ÀÌçwAiÀÄ ªÀÄvÀÄÛ ¥Àæ¸ÀÄÛvÀ DUÀĺÉÆÃUÀÄUÀ¼À UÀAzsÀUÁ½AiÀÄ
¸Àà±ÀðªÉà EgÀ°®è. ºÀ®ªÀÅ PËlÄA©PÀ MvÀÛqÀUÀ½AzÀ vÀÈwÃAiÀÄ ©.J ¥ÀzÀ« CªÀ¢üAiÀÄ°è ¥ÀjÃPÉëAiÀÄ GzÉÝñÀ¢AzÀ ªÀiÁvÀæ ¥ÀoÀåªÀ£Àß N¢PÉÆAqÀÄ ¥Á¸ÀÄ ªÀiÁqÀĪÀ vÀªÀPÀzÀ°èzÉÝ. ¥ÀjÃPÉë ªÀÄÄVzÀ ªÉÄÃ¯É £À£Àß ¸ÉßûvÀ ¸ÀÄgÉñÀ aAvÁªÀÄtÂAiÀÄ Dgï J¸ï J¸ï ¸ÀAWÀzÀ°èzÀÝ. £À£ÀUÉ F ¸ÀAWÀ ¸ÀA¸ÉÜUÀ¼À §UÉUÉ ¸ÁªÀiÁ£Àå w¼ÀĪÀ½PÉAiÀÄÆ EgÀ°®è.
MAzÀÄ ¢£À CªÀ£ÀÄ ¨sÉÊgÀ¥Àà£ÀªÀgÀ ‘vÀ©â°AiÀÄÄ ¤Ã£ÁzÉ ªÀÄUÀ£É’ PÁzÀA§j vÀAzÀÄPÉÆlÖ. ºÉÃUÉÆà NzÀ¯ÉèÉÃPÉA§
¥ÀtvÉÆlÄÖ ªÀÄ£ÉAiÀÄ°è ©qÀÄ«£À ªÉüÉAiÀÄ°è N¢ ªÀÄÄV¹ CªÀgÀ ªÀÄwÛvÀgÀ PÁzÀA§jUÀ½UÉ PÉʺÁQzÉÝ . £À¤ßrà fêÀªÀiÁ£ÀzÀ°è ¥ÀjÃPÉëAiÀÄ GzÉÝñÀ¢AzÀ¯Éà ElÖAvÀºÀ ¥ÀoÀåªÀ£ÀÄß ©lÄÖ ªÉÆlÖªÉÆzÀ®Ä ¥ÀoÉåÃvÀgÀ ¥ÀĸÀÛPÀªÀ£ÀÄß N¢zÀÄÝ
¨sÉÊgÀ¥Àà£ÀªÀgÀ PÁzÀA§jAiÀÄ£ÀÄß. CµÀÄÖ N¢¹PÉÆAqÀÄ ºÉÆÃUÀĪÀµÀÄÖ ZÀ¯ÁPÀÄvÀ£ÀªÀ£Àß CªÀgÀ §gÀºÀ ¥ÀqÉ¢vÀÄÛ ªÀÄvÀÄÛ ºÉZÀÄÑ
PËvÀÄPÀªÀ£ÀÄßAlÄ ªÀiÁqÀÄwÛvÀÄ.
Û
©.J ªÀÄÄV¹PÉÆAqÀ £ÀAvÀgÀ £À£Àß DPÀ¹äPÀ wgÀĪÀÅ JA.J PÀ£ÀßqÀ ¥ÀzÀ«UÉ wgÀÄVvÀÄ . C°è £À£ÀUÉ ¨sÉÊgÀ¥Àà£ÀªÀgÀ ¤dªÁzÀ ªÀÄÄR ¨ÉvÀÛ®ÄUÉƼÀî®Ä ±ÀÄgÀĪÁ¬ÄvÀÄ . £À£ÀVÃUÀ C¤¸ÀÄwÛgÀĪÀÅzÀÄ CªÀgÀÄ PÀ£ÀßqÀzÀ ªÉÄÃgÀÄ ¸Á»wAiÀiÁVzÁÝgÀµÉÖÀ. ¸Á»vÀåªÉAzÁPÀët PÉêÀ® ªÀtð£É, CZÀÑj ªÀÄÆr¸ÀĪÀ ¤gÀÆ¥ÀuÁ vÀAvÀæ, PÀÄvÀƺÀ® PÉgÀ½¸ÀĪÀ ZÀªÀÄvÁÌgÀ JAzÀÄ w½zÀ ºÁVzÉ. C®èzÉ §ºÀĸÀªÀÄÄzÁAiÀÄUÀ¼À, §ºÀĸÀA¸ÀÌøwUÀ¼À ¨sÁgÀvÀzÀ°è CªÀgÀÄ fêÀ «gÉÆâüAiÀiÁzÀAvÀºÀ MAzÀÄ PÉÆëģÀ ªÀÄÆ®¨sÀÆvÀªÁzÀªÀ£Àß JwÛ »rzÀÄ «dÈA©ü¸ÀÄwÛgÀĪÀÅzÀÄ RAqÀ¤ÃAiÀÄ. EzÀjAzÀ CªÀgÀÄ Erà ¸Á»vÀå ¯ÉÆÃPÀPÉÌà ªÀiÁqÀÄwÛgÀĪÀ C¥ÀªÀiÁ£ÀªÁUÀÄvÀÛzÉ. ¸Á»wAiÀiÁzÀªÀ¤UÉ ¸ÁªÀiÁfPÀ §zÀÞvÉ J£ÀÄߪÀÅzÀÄ ¥ÀæªÀÄÄRªÁVgÀ¨ÉÃPÀÄ. CzÀÄ ©lÄÖ ¨sÁgÀvÀzÀ ¸À£ÁvÀ£À ªÉÊ¢üPÀ ¸ÀA¸ÀÌøwAiÀÄ£Àß §ºÀĸÀA¸ÀÌøwUÀ¼À £Ár£À°è KPÀgÀƦà ¸ÀA¸ÀÌøwAiÀiÁV vÀªÀÄä §gÀºÀUÀ¼À°è ¥ÀæZÁgÀ ªÀiÁqÀÄwÛgÀĪÀÅzÀÄ JµÀÖgÀ ªÀÄnÖUÉ ¸Àj ?
MAzÀÄ ªÀµÀðzÀ »AzÉAiÀĵÉÖ ªÀÄvÁAvÀgÀzÀ «gÀÄzÀÝ ¸À£ÁvÀ£À ªÉÊ¢üPÀ zsÀªÀÄðzÀ ¥ÀÄ£ÀgÀÄvÁÜ£ÀzÀ ¯ÉÃR£ÀUÀ¼À£Àß Dgï J¸ï J¸ï PÀgÀªÉà ¥ÀvÀæªÁVgÀĪÀ «dAiÀÄPÀ£ÁðlPÀ ¢£À ¥ÀwæPÉAiÀÄ°è ¤gÀAvÀgÀªÁV §A¢zÀݪÀÅ. EwÛÃZÉUÀµÉÖ ¨Á£ÀĪÀıÁÛPïgÀªÀgÀÄ £Àn ©.¸ÀgÉÆÃeÁzÉë ¥Àæ±À¹Û ¹éÃPÀj¸ÀÄvÁÛ ¨sÉÊgÀ¥Àà£ÀªÀgÀÄ eÁw¤AzÀ£É vÀqÉPÁAiÉÄÝ ªÀÄvÀÄÛ PËlÄA©PÀ zËdð£Àå PÁAiÉÄÝUÀ¼À£Àß vÀªÀÄä zÀÄgÀÄzÉÝñÀUÀ½UÉ vÀPÀÌAvÉ wgÀÄa §¼À¹PÉƼÀÄîwÛzÁÝgÉAzÀÄ «±Á¢ÃPÀj¹zÀgÀÄ. F J®èªÀÅUÀ½AzÀ w½AiÀÄĪÀÅzÀÄ ¨sÉÊgÀ¥Àà £Ár£À ¥Àæ¸ÀÄÛvÀªÀ®è,AiÀiÁªÀ PÁ®PÀÆÌ C¥Àæ¸ÀÄÛvÀ . £À£Àß F §gÀºÀzÀ°è ºÉZÀÄÑ MvÀÄÛ EgÀĪÀÅzÀÄ ªÀÄÄA¢£À «µÀAiÀÄPÉÌ ¸ÀA§A¢ü¹zÀÄÝ. MAzÀÄ wAUÀ½AzÉAiÀĵÉÖ ¨sÉÊgÀ¥Àà PÀ£ÁðlPÀzÀ d£ÀvÉAiÀÄ£Àß ‘vÀgÉèd£À'JAzÀÄ ºÉýzÀÄÝ zÉÆqÀØ ¸ÀÄ¢ÝAiÀiÁVvÀÄÛ. C°èAzÀ JgÀqÀÄ ªÁgÀ ¤gÀAvÀgÀªÁV ¢£À¥ÀwæPÉUÀ¼À°è, n.«UÀ¼À°è ¥ÀæwgÉÆÃzsÀU¼ÀÄ eÉÆÃgÁVAiÉÄà §A¢zÀݪÀÅ £ÀAvÀgÀ CªÀgÀÄ PÀëªÀiÁ¥ÀuÉ PÉüÀĪÀÅzÀgÀ ªÀÄÆ®PÀ PÀ£ÁðlPÀzÀ d£ÀvÉAiÀÄ°è GjzÉ¢ÝzÀÝ ºÀÄZÀÄÑ C©üªÀiÁ£ÀªÀ£Àß vÀt¹zÀgÀÄ. PÀ£ÁðlPÀzÀ d£ÀvÉUÉ vÀgÉèd£À JAzÀÄ PÀgÉ¢gÀĪÀÅzÀjAzÀ CªÀªÀiÁ£ÀzÀ bÁAiÉÄ PÉÆ¥ÀÄàvÀÛzÉ JA§ C©üªÀiÁ£ÀzÀ DvÀAPÀ¢AzÀ d£ÀjUÉ ¹lÄÖ ¸ÉqÀªÀÅ KPÀPÁ®PÉÌ ªÉÄÊzÀÄA© §AzÀzÀÄÝ ¸ÀºÀdªÉ. DzÀgÉ CªÀjUÉ ¨sÉÊgÀ¥Àà KPÉ D jÃwAiÀÄ ªÀiÁvÀÄ DrgÀĪÀÅzÀgÀ §UÉÎ QAavÀÆÛ AiÉÆÃZÀ£É EzÀÝAw®è . DzÀgÉ CzÀgÀ ªÁ¸ÀÛªÀUÀ¼ÀÄ K£ÉA§ÄzÀ£Àß CjAiÀĨÉÃPÁVzÉ. CªÀgÀÄ F jÃw PÀgÉ¢gÀĪÀÅzÀgÀ »AzÉ ºÀ®ªÀÅ UÉÆÃ¥Àå PÀÆægÀ ªÀÄÄRªÁqÀUÀ¼À DzÀ±ÀðUÀ¼ÀÆ EzÁÝªÉ JA§ÄzÀ£ÀÄß £ÁªÀÅ ªÀÄ£ÀUÁt¨ÉÃQzÉ. CzÀÄ K£ÉAzÀgÉ EªÀgÀÄ UÀÄdgÁw£À ªÀÄÄRåªÀÄAwæ £ÀgÉÃAzÀæ ªÉÆâAiÀÄ C©üªÀÈ¢Ý PÀ®à£ÉAiÀÄ£Àß PÀ£ÁðlPÀPÀÆÌ C£Àé¬Ä¹PÉƼÀî¨ÉÃPÉAzÀÄ ºÉýgÀĪÀÅzÀÄ C®èzÉ ‘GzÀå«Ä gÀvÀ£ï mÁl’À PÁgÀÄ GzÀåªÀÄzÀ ¸ÁÜ¥À£ÉUÉ UÀÄdgÁw£À°è CªÀPÁ±À PÉÆnÖgÀĪÀÅzÀjAzÀ C°è C©üªÀÈ¢üÝ PÀArzÉ JAzÀÄ ºÉýzÁÝg.É CzÀPÉÌ ¥ÀæwAiÀiÁV PÀ£ÁðlPÀzÀ°è F GzÀåªÀÄ ¸ÁÜ¥À£ÉUÉ CªÀPÁ±À PÉÆqÀ¢gÀĪÀÅzÀjAzÀ ªÀÄvÀÄÛ AiÀÄrAiÀÄÆgÀ¥Àà£À ¸ÀPÁðgÀPÉÌ d£ÀvÉ ¨ÉA§® PÉÆnÖ®è JA§ PÁgÀtPÉÌ vÀgÉèd£À JAzÀÄ PÀgÉ¢gÀĪÀÅzÀÄ JµÀÄÖ ¸ÀªÀÄAd¸À ªÁVzÉ?
EAzÀÄ C©üªÀÈ¢ÝAiÀÄ ºÉ¸ÀgÀ°è K£É¯Áè zÀÄgÀAvÀUÀ¼ÀÄ ¸ÀA¨sÀ«¸ÀÄwÛgÀĪÀÅzÀ£Àß UÀªÀĤ¹zÀªÀgÉ®èjUÀÆ ¨sÉÊgÀ¥Àà£ÀªÀgÀ F ªÀiÁvÀÄUÀ¼ÀÄ JµÀÄÖ ¨Á°±ÀªÁzÀAvÀºÀªÀÅ JA§ÄzÀÄ w½zÉà EzÉ . CªÀgÀÄ ºÉüÀÄwÛgÀĪÀ UÀÄdgÁw£À C©üªÀÈ¢Ý ªÀÄÄRªÁqÀªÀ£Àß MªÉÄä ¥ÀPÀÌPÉÌ ¸Àj¹zÀgÉ CzÀgÀ »AzÉ EgÀĪÀ CªÀiÁ£À«ÃAiÀÄ PËæAiÀÄð ªÁ¸ÀÛªÀUÀ¼ÀÄ vÉgÉzÀÄPÉƼÀÄîvÀÛªÉ. EzÀPÉÌ ¸ÀàµÀÖvÉ PÉÆqÀ®Ä ¸À£Àvï PÀĪÀiÁgï ¨É¼ÀUÀ°AiÀĪÀgÀ ‘UÀÄdgÁvï ºÀvÁåPÁAqÀ’ PÀÈwAiÀÄ°è ‘aA¢aA¢AiÀiÁzÀ UÀÄdgÁvï §zÀPÀÄ’ ¯ÉÃR£ÀzÀ°è£À ¸ÀtÚ G¯ÉèÃRªÀ£Àß PÉÆqÀĪÀÅzÀÄ ¥Àæ¸ÀÄÛvÀ J¤¸ÀÄvÀÛzÉ .
UÀÄdgÁvï F zÉñÀzÀ zÉÆqÀØ OzÀå«ÄPÀ PÉÃAzÀæ. MAzÀÄ PÁ®zÀ°è EzÀÄ ¨sÁgÀvÀzÀ ªÀiÁåAZɸÀÖgï JAzÀÄ ºÉ¸ÀgÁVvÀÄÛ . »AzÀÄ ªÀÄĹèA,PÉæöʸÀÛgÀÄ ¸ÉÃjzÀAvÉ J¯Áè eÁw ªÀÄvÀUÀ½UÉ ¸ÉÃjzÀ d£À F £ÀUÀgÀªÀ£ÀÄß,E°è£À PÉÊUÁjPÉUÀ¼À£ÀÄß PÀnÖ ¨É¼É¹zÁÝgÉ . EgÀĪÉUÀ¼ÀÄ PÀnÖzÀ F ºÀÄvÀÛzÀ°è «µÀ¸À¥Àð §AzÀÄ ¸ÉÃjPÉƼÀÄîªÀAvÉ PÀ¼ÉzÉgÀqÀÄ zÀ±ÀPÀUÀ½AzÀ C¸Àé¸ÀÜ ªÀÄ£À¹ì£À ¥sÁ幸ïÖ ¥ÀjªÁgÀ E°è vÀ¼ÀªÀÇj vÀ£Àß eÁ®ªÀ£Àß «¸ÀÛj¹PÉÆArvÀÄ. CzÀgÀ PÀ» ¥sÀ®ªÀ£ÀÄß gÁdåzÀ d£À FUÀ GtÄÚwÛzÁÝgÉ. C°è£À JZï r J¥ï ¹ CzsÀåPÀë ¢Ã¥ÀPï ¥ÁgÉÃPï w½¸ÀĪÀAvÉ GvÁàzÀ£À dUÀwÛUÉ C°è UÀgÀ §qÉ¢zÉ. PÉÊUÁjPÉUÀ¼ÀÄ ¢ªÁ½UÉÆArªÉ. ¸ÀgÀPÀÄ ªÀiÁgÁlªÁUÀzÉ PÉÆêÀÄÄ zÀ¼ÀÄîjAiÀÄ°è ¸ÀlÄÖ §Æ¢AiÀiÁVzÉ.
UÀÄdgÁw£À ¤dªÁzÀ C©üªÀÈ¢Þ ªÀÄÄRªÁt »ÃVgÀĪÁUÀ £ÀªÀÄä ºÉ¸ÀgÁAvÀ ¸Á»w ¨sÉÊgÀ¥Àà£ÀªÀgÀÄ F C©üªÀÈ¢Þ ªÀiÁzÀjAiÀÄ£Àß PÀ£ÁðlPÀPÀÆÌ C£Àé¬Ä¹PÉƼÀÄîªÀ GzÉÝñÀzÀ°è ºÀÄgÀĽ®è. DzÀÄzÀjAzÀ CzÀPÉÌ C¸ÀA§zÀÞ ºÉÆðPÉAiÀÄ£ÀÆß ¸ÀºÀ PÀ£ÁðlPÀPÉÌ PÉÆlÄÖ PÉƼÀÄîªÀÅzÀÄ C£ÀÄavÀªÁVzÉ. EA¢£À eÁUÀwÃPÀgÀtzÀ zÀgÀAvÀªÀ£Àß PÀAqÀÄ PÁtzÀ ºÁUÉ £Àn¸ÀÄwÛgÀĪÀ ¨sÉÊgÀ¥Àà §AqÀªÁ¼À±Á»UÀ¼À ¥ÀgÀªÉà KPÉ M®ªÀÅ JA§ ¸ÀA±ÀAiÀĪÀ£Àß ºÀÄlÄÖºÁQzÁÝgÉ. ¸Á»wUÀ¼ÁV ¸ÀªÀiÁdzÀ¯ÁèUÀÄwÛgÀĪÀ KgÀÄ¥ÉÃgÀÄUÀ¼À£Àß, d£À¸ÁªÀiÁ£ÀågÀ ¥Àj¹ÜAiÀÄ£Àß UÀªÀĤ¸À¢gÀĪÀÅzÀÄ ±ÉÆÃZÀ¤ÃAiÀĪÁzÀÄzÁVzÉ.
ºÀ§â £À£Àß°è £É£À¥ÁV ªÀiÁvÀæ.........!
AiÀiÁªÀÅzÀgÀ §UÉÎAiÀÄÄ §gÉAiÀÄ®Ä DUÀzÉAzÀÄ £À£Àß PÉÊ ªÉÆAqÁV ¸ÉÆÃvÀÄ ©¢ÝzÉ. PÁgÀt £À£ÀUÉ ¸ÀàµÀÖªÁV UÉÆwÛgÀĪÀAvÉ, MªÉÆäªÉÄä UÉÆwÛ®èzÀAvÉ ¨sÁ¸ÀªÁUÀÄwÛzÉ. EzÉà ¸ÀAzÀ¨sÀðzÀ°è £À£ÀUÉ £Á£Éà K£ÀÄ CAvÀ w½AiÀÄzÀ C¸ÀàµÀÖ ªÀÄ£ÀĵÀå¤UÉ AiÀÄÄUÁ¢ ºÀ§âzÀ §UÉÎ §jAiÀÄĪÀÅzÁzÀgÀÄ K£ÀÄ JA§ aAvÉ PÁqÀÄwÛzÉ. AiÀiÁPÉAzÀgÉ §gÉAiÀÄ®Ä J¼ÀîµÁÖzÀgÀÄ GvÁìºÀzÀ a®ÄªÉÄ J£ÀÄߪÀÅzÉ aªÀÄÄäwÛ®è. ¸ÀÄvÀÛ®Æ §wÛgÀĪÁUÀ (£Á£ÀÄ ¸ÉÃjzÀAvÉ) a®ÄªÉÄ J£ÀÄߪÀÅzÀÄ ¥ÀÄnAiÀÄĪÀÅzÁzÀgÀÄ J°è? FUÀ AiÀiÁªÀÅzÁzÀgÀÄ ºÀ§â JAzÁPÀët £À£ÀUÉ £À£Àß ¨Á®å PÁ®zÀ £É£À¥ÀÄUÀ¼ÀÄ ªÀÄgÀÄPÀ½¸À®Ä ±ÀÄgÀĪÁUÀÄvÀÛªÉ. ¸ÀzÀåPÉÌ F £É£À¥ÀÄUÀ¼ÀÄ ªÀiÁvÀæªÉà £À£Àß°è DUÁUÀ RĶ ¥ÀqÀ®Ä ªÉÃzÀåªÁUÀÄwÛgÀĪÀÅzÀÄ. EªÀvÀÄÛ AiÀiÁªÀÅzÉà jÃwAiÀiÁzÀAvÀºÀ ºÀ§âzÀ ªÁvÁªÀgÀtUÀ¼Éà J®Æè PÁtÄwÛ®è. PÀAqÀgÉ CzÀÄ ¥sÁå±À£ï DV ªÀiÁvÀæ (PÉ® ªÀÄtÂÚ£À ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄUÀ¼À£ÀÄß ºÉÆgÀvÀÄ¥Àr¹) EAzÀÄ G½¢zÉ. CµÉÆÖ EµÉÆÖ E£ÀÄß CzÀgÀ ¸ÀvÀéªÀ£ÀÄß G½¹PÉÆArgÀĪÀ ºÀ½îUÀ¼À°èAiÀÄÆ EªÀÅ AiÀiÁPÉ F jÃwAiÀÄ CªÀ¸ÉÜAiÀÄ£Àß PÁtÄwÛªÉ JAzÀÄ AiÉÆÃa¹zÁUÀ MAzÀÄ §UÉAiÀÄ zÀéAzÀé EPÀÌnÖUÉ ¹®ÄQPÉƼÀî¨ÉÃPÁVzÉ. EzÀPÉÌ PÁgÀt £Á£ÀÄ M§â DV¢Ýä PÀÆqÀ. £Á£ÀÄ aPÀ̪À£ÁVzÁÝUÀ ªÀÄÄAzÉ JAzÉÆ §gÀĪÀ ºÀ§âPÁÌV ¢£ÀUÀ¼À£Àß Jt¸ÀÄvÁÛ, CzÀgÀ UÀÄAV£À¯Éèà JzÀÄgÀÄ £ÉÆÃqÀÄvÁÛ PÀëtUÀt£É ªÀiÁqÀÄwÛzÀÝ ¢£ÀUÀ¼ÀÄ £É£À¥ÁUÀÄwÛªÉ. £Á£ÉƧâ£É C®è, £À£Àß vÀ¯ÉªÀiÁj£ÀªÀgɯÁè EzÉà jÃwAiÀiÁzÀAvÀºÀ vÀªÀPÀ ¥ÀqÀÄwÛzÀÝgÀÄ. ºÀ§âzÀ ¢£À §AvÉà ©nÖvÀÄ JAzÀgÉ J°è®èzÀ »UÀÄÎ, D ¢£À PÉÆý PÀÆUÀĪÀ ºÉÆwÛUɯÁè JzÀÄÝ ¤vÀå PÉ®¸ÀUÀ¼À£Àß ªÀÄÄV¸ÀÄwÛzÉݪÀÅ. CªÀÄä £À¸ÀÄQ£À°èAiÉÄà ªÀģɪÀÄÄAzÉ C®PÀÄwÛzÀÝ vÉÆ¥Éà ªÁ¸À£É UÀA JAzÀÄ ªÀÄÆVUÉ §rAiÀÄÄwÛvÀÄÛ. D eÁUÀªÀ£Àß FUÀ PÁAQæÃlÄ DªÀj¹zÉ. D ¢£À ºÉÆgÀUÀqÉAiÀÄ PÉ®¸ÀUÀ½UɯÁè gÀeÉ ºÁÀPÀÄwÛzÉݪÀÅ. vÀ¯ÉUÉ CgÀ¼ÉuÉÚ vÀnÖ¹PÉƼÀÄîªÀÅzÀÄ, CdÓAiÀÄå£À C¨sÀåAd£À jÃw £ÁªÀÅ UÀAmÉUÀlÖ¯É £ÁåvÀ¥Àà£À PÀ®PÀlÖ® ¨Á«AiÀÄ°è FeÁr FeÁr ºÀ¹ªÁV ªÀÄ£ÉUÉ ªÁ¥À¸ÀÄì §gÀÄwÛzÉݪÀÅ. ¨ÉlÖUÀÄqÀØUÀ¼À°è eÉãÀÄ ºÀÄqÀÄPÁlPÉÌ ¨ÉÃmÉ ºÉÆgÀqÀÄvÀÛzÉݪÀÅ. »ÃUÉ ºÉüÀÄvÁÛ ºÉÆÃzÀgÉ ¥ÀÄASÁ£ÀÄ¥ÀÄARªÁV £É£À¥ÀÄUÀ¼ÀÄ £ÀÄVÎ §gÀÄvÀÛªÉ. ªÀÄ£ÉUÀ¼À°è n«UÀ¼À°è FUÀ ºÀ§âªÉÇAzÀ£ÀÄß ¥sÁå±À£ï DV ¥ÀæzÀ²ð¸À¯ÁUÀÄwÛzÉ. DzÀÄzÀjAzÀ AiÀÄÄUÁ¢ MAzÉà C®è, J®èªÀÇ MAzÀÄ ¸ÀªÀÄÄzÁAiÀÄzÀ £ÀA©PÉAiÀÄ ZÀºÀgÉUÀ½AzÀ zÀÆgÀ ¸Àj¢ªÉ. EzÀgÀ ¥ÀjuÁªÀÄ CzÀ£Éßà C£ÀÄPÀj¸ÀĪÀvÀÛ d£À ªÀÄÄAzÁVzÁÝgÉ. £À£ÀUÉ £Á£ÀÄ zÉÆqÀتÀ£ÁUÀ¨ÁgÀ¢vÀÄÛ, F zÉÆqÀتÀ£ÁUÀĪÀ ¥ÀæQæAiÉÄAiÀÄ°è EµÉÆÖAzÀÄ §zÀ¯ÁªÀuÉUÀ¼ÁVgÀĪÀÅzÀÄ £À£Àß wêÀæªÁV PÁr¹ ¨Á¢ü¸ÀÄwÛzÉ. £Á£ÀÄ aPÀ̪À£ÁVAiÉÄà E¢ÝzÀÝgÉ §ºÀıÀ: F jÃwAiÀiÁzÀAvÀºÀ §zÀ®ªÀuÉUÀ¼ÁUÀÄwÛgÀ°®èªÉãÉÆ C¤¸ÀÄwÛzÉ. AiÀiÁPÉAzÀgÉ £Á£ÀÄ FUÀ HgÀÄ ©lÄÖ £À£ÀUÉ C¸ÀAUÀvÀªÁzÀAvÀºÀ £ÀUÀgÀPÉÌ §AzÀÄ vÀAVgÀ¨ÉÃÉPÁzÀ C¤ªÁAiÀÄð JzÀÄgÁVzÉ. C®èzÉ C°è£À J®èªÀÅUÀ½UÉ ºÉÆA¢PÉƼÀî¨ÉÃPÁVzÉ. £À£ÀUÉ ¢£Éà ¢£Éà DgÉÆÃUÀå ºÀzÀUÉqÀÄwÛzÉ. £Á£ÀÄ FUÀ §gÉAiÀÄÄwÛgÀĪÀÅzÀÄ PÀÆqÀ £À£Àß £É£À¥ÀÄUÀ¼ÀÄ EAzÀÄ ¸ÁPÁgÀUÉƼÀîzÀ eÁUÀwPÀ dUÀwÛ£À ªÉÊgÀÄzsÀåzÀ ªÀÄÄAzÉ. FUÀ £À£ÀUÉ G½¢gÀĪÀÅzÀÄ PÉêÀ® £É£À¥ÀÄUÀ¼ÀÄ ªÀiÁvÀæ. MªÉÆäªÉÄä CªÀÇ E®è F dUÀvÀÄÛ £À£Àß £É£À¥ÀÄUÀ¼À£Éßà C½¹ºÁQ ªÀÄgɸÀÄwÛzÉ. ¥ÀæeÁÕ¥ÀƪÀðPÀªÁV £É£À¦¹PÉƼÀî®Ä ¥ÀæAiÀÄw߸ÀÄwÛzÉÝãÉ. £Á£ÀÄ E£ÀÆß fêÀAvÀªÁVzÉÝãÉAzÀgÉ, D £É£À¥ÀÄUÀ½AzÀ ªÀiÁvÀæ.
ಹರಿವ ಪ್ರವಾಹಗಳ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಕಡಲು: 'ಸಮುದ್ರ ಮತ್ತು ಮಳೆ' -ಅಶೋಕ ಎನ್.ಎಸ್
ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿ ರಮೇಶ್ ಅವರ 'ಸಮುದ್ರ ಮತ್ತು ಮಳೆ' ಕವನ ಸಂಕಲನವನ್ನು ಓದಿ ಮುಗಿಸಿದ ಮೇಲೆ ಪ್ರತಿಕ್ರಿಯೆಯಾಗಿ ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಬರೆಯಬೇಕೆಂದುಕೊಂಡಾಗ, ನಾನು ಒಂದು ಬಗೆಯ ತಳಮಳಕ್ಕೆ, ತುಡಿತಕ್ಕೆ, ಕಾಡುವಿಕೆಗೆ ಒಳಗಾದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಅವರ ಬಹುತೇಕ ಪದ್ಯಗಳು, ಬಹುದಿನಗಳಿಂದ ನನ್ನನ್ನು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತಿದ್ದ ನನ್ನ ಬಾಲ್ಯದ ನೆನಪುಗಳು ಮತ್ತಷ್ಟು ಮರುಕಳಿಸುವಂತೆ ಮಾಡಿದ್ದವು. ಇದೀಗ ನನ್ನ ಅನುಭವವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದೋ, ಕವಿತೆಗಳ ಕುರಿತು ನನ್ನ ಅಭಿಪ್ರಾಯವನ್ನು ಹಂಚಿಕೊಳ್ಳುವುದೋ ಎಂಬ ತಾಕಲಾಟದಲ್ಲಿಯೇ ಮುಂದುವರೆದಿದ್ದೇನೆ.
ಪದವಿ ಹಂತದ ಮುಕ್ತಾಯದ ನಂತರ, ನನ್ನ ಆಕಸ್ಮಿಕ ತಿರುವು ಕನ್ನಡ ಎಂ.ಎ ಪದವಿಗೆ ತಿರುಗಿತು. ನಾನು ಮೊದಲ ಬಾರಿ ಬೆಂಗಳೂರಿಗೆ ಬಂದದ್ದು, ಈ ಪದವಿಗೆ ಅರ್ಜಿ ಹಾಕಲು. ಆಗ ನನಗಾದ ಭಯ, ಆತಂಕ, ಬೆರಗು, ಕೀಳರಿಮೆ, ಹತಾಶೆ, ಜಿಗುಪ್ಸೆ ಎಲ್ಲವೂ ನನ್ನನ್ನು ಹಿಂಡಿ ಹಿಪ್ಪೆ ಮಾಡಿದ್ದು ಅಷ್ಟಿಷ್ಟಲ್ಲ. ಈ ಬಗೆಯ ಸಂಚಾರೀ ಭಾವಗಳು ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ, ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿ ಎಷ್ಟರ ಮಟ್ಟಿಗೆ ಸಂಪನ್ನರಾಗಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದರ ಮೇಲೆ ನಮ್ಮನ್ನು ಮತ್ತಷ್ಟು ಅಸ್ಥಿರಗೊಳಿಸುತ್ತವೆ. ಯಾಮಾರಿದರೆ ಅದೆಷ್ಟು ಜೀವಗಳನ್ನು ಇಂತಹ ಮಹಾನಗರಗಳು ಮುಲಾಜಿಲ್ಲದೆ ಆತ್ಮಹತ್ಯೆಯತ್ತ ದೂಡುತ್ತಿದ್ದವೋ !
ರಮೇಶ್ ಅವರಿಗೆ ಇಪ್ಪತ್ತು ವರ್ಷಗಳ ಹಿಂದೆಯೇ ಈ ಬಗೆಯ ಅನುಭವ ಆಗಿರುವುದನ್ನು ಅವರ 'ಸಮುದ್ರ ಮತ್ತು ಮಳೆ' ಕೃತಿಯ ಕೊನೆಯ ಪುಟಗಳಲ್ಲಿ (ಸೋಲು ಮತ್ತು ಗೆಲುವು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ಹೇಗೆ ರೂಪಿಸಬಲ್ಲದು?) ನೋಡಬಹುದು. ಹಳ್ಳಿಗಾಡಿನಿಂದ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ನಗರಕ್ಕೆ ಬಂದರೆ ಇಂತಹ ಸಮಸ್ಯೆಗಳು ಸಹಜವೇ ಅನಿಸಬಹುದು. ಆದರೆ ಕೆಲವರು ತುಂಬಾ ಸಲೀಸಾಗಿ ತಮ್ಮನ್ನು ತಾವು ಇದಕ್ಕೆ ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. (ಆರ್ಥಿಕವಾಗಿ ಸಾಮಾಜಿಕವಾಗಿ, ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕವಾಗಿ ಸಂಪನ್ನರಾಗಿರುವಂತವರು)
ನನ್ನ ಕೆಲ ಸ್ನೇಹಿತರು, ಕಾಡಿನಿಂದ ನಾಡಿಗೆ ಬಂದ್ಬುಟ್ಟು... ಏನು ನಿನ್ನ ಕತೆ ಅಂತ ತಮಾಶೆಗೆ ಹಂಗಿಸಿದ್ದುಂಟು. ಅದು ಕುಶಾಲಿಗೆ ಅನಿಸಿದರೂ 'ಕಾಡು' ಮತ್ತು 'ನಾಡು' ನಡುವಿನ ಅಂತರವೊಂದನ್ನು, ವೈರುಧ್ಯವೊಂದನ್ನು ಅಪ್ರಜ್ಞಾಪೂರ್ವಕವಾಗಿ ಕಟ್ಟಲ್ಪಡುತ್ತಿರುತ್ತದೆ. ಕಾಡಿಗೆ ಸರಿಯಾದ ಸಂಸ್ಕೃತಿ, ಸಂಸ್ಕಾರವಿಲ್ಲ, ಅವರು ಹೇಳುವ 'ನಾಡು' ತುಂಬ ಸುಸಂಸ್ಕೃತ ಎಂಬ ವಾತಾವರಣವನ್ನು ಇಲ್ಲಿನ ಕಾರ್ಪೋರೇಟ್ ವಾರ್ಡ್ಗಳು ಒಂದು ಹಿಡಿ ಮಣ್ಣು ಕಣ್ಣಿಗೆ ಕಾಣದ ಹಾಗೆ, ಕಾಲಿಗೆ ಮೆತ್ತುಕೊಳ್ಳದ ಹಾಗೆ ಹಸನು ಮಾಡುವುದರ ಮೂಲಕ ನಿರ್ಮಿಸುತ್ತಿರುತ್ತವೆ. ಅದು ಅವರ ತಪ್ಪಲ್ಲ.
ನನ್ನಲ್ಲಿನ ಪ್ರತಿಯೊಂದು ಅಣುವೂ ನೆಗೆಟಿವ್ ಆಗಿ, ಒಂದು ನಿಮಿಷ ಇದ್ದ ನನ್ನಲ್ಲಿನ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಮರುಗಳಿಗೆಗೆ ಮಾಯವಾಗಿ ಹೋಗುತ್ತಿತ್ತು. ಪ್ರತಿಯೊಂದೂ ಅದೇ ದಾರಿಗೆ ಎಳೆದೊಯ್ಯುತ್ತಿದ್ದವು. ನಾನು ಸಂಪೂರ್ಣ ನಿಷ್ಕ್ರಯಗೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದೆ. ಇದಕ್ಕೆ ಕಾರಣ ನಾನು ಬಂದಿರುವ ಹಿನ್ನೆಲೆಯೋ ಅಂತಂದುಕೊಂಡು, ನಾನು ಇಲ್ಲಿಗೆ ಲಾಯಾಕ್ಕಾದವನಲ್ಲ ಎಂದುಕೊಂಡು ಎಷ್ಟೊ ಸಾರಿ ಊರಿಗೆ ಹೊರಟು ಹೋಗಿದ್ದುಂಟು.
ಇದೀಗ ರಮೇಶ್ ರ 'ಸಮುದ್ರ ಮತ್ತು ಮಳೆ' ಓದಿಯಾದ ಮೇಲೆ ನನಗೆ ಆತ್ಮವಿಶ್ವಾಸ ಕುದುರಿದೆ ಎಂದೆನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನನ್ನಂಥವರೆ ನನ್ನ ಜೊತೆಗೆ ಸಿಕ್ಕರೆ ಹೇಗಾಗುತ್ತದೊ ಹಾಗೆಯೇ ಈ ಪುಸ್ತಕದಲ್ಲಿನ ಪದ್ಯಗಳು ನನ್ನ ಜೊತೆಗಾರರು. ನನ್ನ ಓದಿನ ಮಿತಿಯೊಳಗೆ ಹೇಳುವುದಾದರೆ, ಕನ್ನಡ ಸಾಹಿತ್ಯದಲ್ಲಿ ಕುವೆಂಪು, ಶಿವರಾಮ ಕಾರಂತ, ಬೇಂದ್ರೆ , ಕೆಎಸ್ನ ನಂತರ ಬೆಸಗರಳ್ಳಿ ರಾಮಣ್ಣ, ಶ್ರೀಕೃಷ್ಣ ಆಲನಹಳ್ಳಿ, ತೇಜಸ್ವಿ, ದೇವನೂರು ಮಹಾದೇವ, ಲಂಕೇಶರಂತಹ ದೈಹಿಕವಾಗಿ ಗಂಡು ಬರಹಗಾರರಾದಂತಹ ಇವರ ಸಾಲಿಗೆ ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿ ರಮೇಶರಿಂದ ಮೈದುಂಬಿರುವ ವಾಸ್ತವವಾದ, ತಾಯ್ತನದ ಅಪರೂಪದ ಗಂಡು ಸಂವೇದನೆಯಾದಂತಹ 'ಸಮುದ್ರ ಮತ್ತು ಮಳೆ' ಸೇರುತ್ತದೆ. ನವೋದಯ ಸಾಹಿತ್ಯದ ಸಂದಂರ್ಭದಲ್ಲಿ ಏಸ್ತೆಟಿಕ್ ನ ಔನ್ನತ್ಯದಲ್ಲಿ ಗಂಭೀರವಾದಂತಹ ವಿಷಾದದ ಛಾಯೆಗಳೂ ಇವೆ. ತದ ನಂತರ ನವ್ಯದಲ್ಲಿ ಲಘುಹಾಸ್ಯ ಮಿಶ್ರಿತ ತುಂಟತನ, ಗೇಲಿ, ತಬ್ಬಲಿತನ ,ನೋವು, ಹತಾಶೆಯ ಸುಳಿಗಳು ನುಸುಳುತ್ತವೆ. ರಮೇಶರಲ್ಲಿ ಅದು ನೋವಿನ ಕಡಲಿನ ಮಹಾಪೂರವೇ ಆಗಿ ಪ್ರವಹಿಸಿದೆ. ಆ ಪ್ರವಾಹಲ್ಲಿ ಕೊಚ್ಚಿಹೋಗದೆ ಹಿಡಿದುಕೊಳ್ಳಲು ದಾಪಾದ ಹೊಂಗೆ ಮರದ ಬೇರೊಂದನ್ನು ತಬ್ಬಿ ನಿಂತಿದ್ದಾರೆ.
ಇಂದಿನ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ವಿಸ್ಮೃತಿಯ ಕಾಲಘಟ್ಟದಲ್ಲಿ ಸುತ್ತಮುತ್ತಲು ಸೃಷ್ಟಿಯಾಗುತ್ತಿರುವಂತಹ ಅಸಂಗತ ಜಗತ್ತು, ಅದರ ಯಾವುದೋ ಮರೀಚಿಕೆಯ ಉನ್ಮಾದದಲ್ಲಿ ಮುಳುಗಿ ಹೋಗಿರುವಾಗ, ಇಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ನೆಲೆಯ ಜಾಡುಗಳನ್ನೊಂದೂ ಬಿಡದಂತೆ ಅದಕ್ಕೆ ಸೆಡ್ಡು ಹೊಡೆಯುವ ಪ್ರತಿಸಂಸ್ಕೃತಿಯ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿ ಇವರ ಪದ್ಯಗಳು ಅಭಿವ್ಯಕ್ತಗೊಂಡಿರುವುದು ನಿಜಕ್ಕೂ ಶ್ಲಾಘನೀಯ.
ಅವರ 'ನನ್ನವ್ವ' ದಲ್ಲಿನ
ನೀಲಪರ್ವತಗಳ ರಾಣಿ ನೀನು
ನೆತ್ತಿಯಿಂದಿಳಿಯುತ್ತಿವೆ ಝರಿಗಳು ಪಾದದೆಡೆಗೆ
ತಳದಲ್ಲಾಡುವ ಇರುವೆ ನಾನು
ತಲೆಯೆತ್ತಿ ನೋಡುತ್ತಿದ್ದೇನೆ ನಿನ್ನ
ನನ್ನ ಕಣ್ಣೊಳಗೋಡುತ್ತಿವೆ ಸಾವಿರಾರು ಆನೆಗಳು
ಅವ್ವನನ್ನು ಇಷ್ಟು ದೈತ್ಯ ಪ್ರತಿಮೆ, ರೂಪಕಗಳಲ್ಲಿ ಹಿಡಿಯುವುದು ಕವಿಗಳಿಗೆ ಅಷ್ಟು ಸುಲಭವಲ್ಲ. ಆದರೆ ಕವಿ ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿ ರಮೇಶರಿಗೆ ಇದು ದಕ್ಕಿದೆ. ಋಷಿಯಾಗಲಾರದವನು ಕವಿಯಾಗಲಾರ ಎಂಬ ಮಾತಿದೆ. ಕವಿ ಇಲ್ಲಿ ಋಷಿಯಾಗಿದ್ದಾನೆ. ಆಕೆಯನ್ನು ನೀಲ ಪರ್ವತಗಳ ರಾಣಿ , ಸಾವಿರಾರು ಆನೆಗಳು ಎಂದು ಹೇಳುವಾಗ ಆಕೆಯ ಬದುಕಿನ ಪ್ರೀತಿಯ ಅನುಭವದ ದೈತ್ಯತೆಯನ್ನು, ಅನಂತತೆಯನ್ನು ತುಂಬ ಅಗಾಧವಾಗಿ ಹೊಕ್ಕಿದ್ದಾರೆ ಎನ್ನುವುದರಲ್ಲಿ ಸಂಶಯವಿಲ್ಲ.
ಕಾಡೊಳಗವಳೇ ಕಾಡುಮಳೆ
ಊರ ಹೊಲವ ಸುತ್ತಿ ಸುಳಿವ
ಮುಳ್ಳು, ಕೊರೆ, ಕರಿಕಲ್ಲ ಹಳ್ಳ
ತನ್ನೊಳಗರಿವ ಪ್ರವಾಹಗಳ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡ ಕಡಲು
ಈ ಜಗತ್ತಿನಲ್ಲಿ ಹೆಚ್ಚು ಸಹಿಸಿಕೊಳ್ಳುವ ಸಹನೆ, ತಾಳ್ಮೆಯ ತಾಕತ್ತು ಇರೋದು ತಾಯಿಗೆ ಮಾತ್ರ ಎಂಬ ಆತ್ಯಂತಿಕ ಸತ್ಯವೊಂದು ಇಲ್ಲಿ ವ್ಯಕ್ತವಾಗುತ್ತಿದೆ. ಆಕೆ 'ಕಾಡುಮಳೆ'ಯಾಗಿ ಕವಿಗೆ ನಿರಂತರವಾಗಿ 'ಕಾಡು'ತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಅವರ 'ಅಪ್ಪ', 'ಅವ್ವ ಅಪ್ಪ ಮತ್ತು ನಾನು' 'ನನ್ನಜ್ಜಿ' 'ಸಮುದ್ರ ಮತ್ತು ಮಳೆ' 'ಸಮುದ್ರದ ಮೇಲೆ ಮಳೆ' , 'ಇತಿಹಾಸ ಗುರುತಿಸದ ಅಲೆಮಾರಿ ಹಾಡುಗಳು' ಪದ್ಯಗಳು ಅನುಭಾವಿ ಆತ್ಮಕಥಾನಕದ ನೆರೇಟಿವ್ ಮಾದರಿಯಲ್ಲಿದ್ದು ತೀವ್ರವಾಗಿ ಕಾಡುತ್ತವೆ.
ಮಣ್ಣಿನ ಫಿಲಾಸಫಿಯೊಂದನ್ನು ಕಟ್ಟಿಕೊಂಡಿರುವಂತಹ ಒಂದು ಸಾಮುದಾಯಿಕ ಸಂವೇದನೆಯ ಪ್ರತಿನಿಧಿಯಾಗಿ 'ಅವ್ವ' ಇಲ್ಲಿನ ಕವಿಪ್ರಜ್ಞೆಯನ್ನು ಎಷ್ಟು ಪ್ರಭಾವಿಸಿದ್ದಿರಬೇಕೆಂಬುದಕ್ಕೆ 'ಸಮುದ್ರ ಮತ್ತು ಮಳೆ' ನಮ್ಮ ಮುಂದೆ ನಿದರ್ಶನದಂತಿದೆ. ಈ ಫಿಲಾಸಫಿಗೆ ಯಾರ ಹಂಗೂ ಬೇಕಾಗಿಲ್ಲ. ಅದು ವೈಯಕ್ತಿಕವಲ್ಲ. ಸಮುದಾಯದ ಸಂವೇದನೆ.
ಹೆಣ್ಣು ಆಯ್ಕೆಗಾತಿ
ಸಿಕ್ಕಿದ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಕಬಳಿಸುವುದಿಲ್ಲ
ಗಂಡು ಸಿಕ್ಕದ್ದನ್ನೆಲ್ಲಾ ನೆಕ್ಕುವ ಚಪಲಗಾರ
ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಹೆಣ್ಣು ಅಪ್ಪಟ ದೇಶಿಯಾಗಿ (ನೆಲದ ಸತ್ವ) ಕಂಡರೆ, ಗಂಡು ಹೈಬ್ರಿಡ್ ಆಗಿ ಕಾಣಿಸುತ್ತಾನೆ. ಆಕೆಗೂ ಮಣ್ಣಿಗೂ ನಾವು ಶೋಧಿಸಲಾಗದಷ್ಟು ಬೆಸುಗೆಯಿದೆ, ಅಪ್ಪುಗೆಯಿದೆ. ಆಕೆ ಫಲವತ್ತತೆಯ ಮಾದರಿಯಾಗಿ ಶತಮಾನಗಳ ಹಿಂದಿನಿಂದಲೂ ಕಂಡು ಬಂದಿದ್ದಾಳೆ. ಆಕೆ ಅದೆಷ್ಟೋ ಪೂರ್ವಸೂರಿಗಳು ಭೂಮಿಗೆ ಬಿತ್ತುತ್ತಿದ್ದ ಬಿತ್ತನೆ ಬೀಜಗಳನ್ನು ಇವತ್ತಿನವರೆಗೂ ಹಾಗೆಯೇ ತಲೆಮಾರುಗಳಿಂದ ತಲೆಮಾರಿಗೆ ಹಸನುಗೊಳಿಸಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆ ತುಂಬ ಸ್ವಾವಲಂಬಿ. ಆಕೆಯ ಮೇಲೆಯೇ ಎಲ್ಲರೂ ಅವಲಂಬಿತರಾಗಿರುವುದು. ಅದರಲ್ಲೂ ಮುಖ್ಯವಾಗಿ ಗಂಡು. ನಮ್ಮ ಸಾಂಸ್ಕೃತಿಕ ಚಹರೆಗಳು ಇನ್ನೂ ಜೀವಂತವಾಗಿ ಅಸ್ತಿತ್ವದಲ್ಲಿರುವುದು ಆಕೆಯಿಂದಲೇ. ಇವತ್ತು ನಮಗೆ ಎಂಟಾಣೆ ಏನೂ ಅಲ್ಲದಿರಬಹುದು. ಆಕೆ ತನ್ನ ಸೆರಗ ಕೊಂಗಿನಲ್ಲಿ ಭದ್ರವಾಗಿ ಬಚ್ಚಿಟ್ಟುಕೊಂಡಿರುತ್ತಾಳೆ. ಪುಡಿಗಾಸಿರಲಿ, ಹೊಲದಲ್ಲಿ ಸಿಕ್ಕ ನಾಲ್ಕು ಕಾಳಿರಲಿ, ತುಂಬಾ ಜಾಗ್ರತವಾಗಿ ಸೇಫ್ ಮಾಡುತ್ತಾಳೆ. ನಮ್ಮ ತಲೆಮಾರಿನವರು ಯಾರೂ ಅದಕ್ಕೆ ಬೆಲೆ ಕಟ್ಟಲು ಸಾಧ್ಯವಿಲ್ಲ.
'ಸಮುದ್ರದ ಮೇಲೆ ಮಳೆ' ಯಲ್ಲಿನ
ಹೊಂಗೆ, ಹಿಪ್ಪೆ, ಬೇವು ಬೀಜಗಳ
ಕೋಳಿ ಕೂಗುವ ಮುನ್ನವೇ ಅವಸರದಿ ಆಯ್ದು
ಸೈಕಲ್ ಮೇಲೆ ಹುರಿಗಡಲೆ ಹೊತ್ತು ತರುವ
ಸಾಬಣ್ಣನಿಗಾಗಿ ದಾರಿ ಕಾಯ್ದ ಆ ದಿನಗಳು
ಇಲ್ಲಿ ನನಗೆ ಕವಿಗಿಂತ ಸಾಬಣ್ಣ ಹೆಚ್ಚು ಕಾಡಲಿಕ್ಕೆ ಶುರುವಾಗುತ್ತಾನೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ಆತ ಆ ಬೀಜಗಳನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ತಿನ್ನಲಿಕ್ಕೆ ಹುರಿಗಡಲೆ ಕೊಡುತ್ತಾನಲ್ಲಾ... ಎನ್ನುವುದೇ ಸೋಜಿಗವೆನಿಸುತ್ತದೆ. ಯಾಕೆಂದರೆ ನಾನು ಹುಣಸೆಹಣ್ಣನ್ನು ಕೂಡಿಟ್ಟುಕೊಂಡು, ಹುಣಸೆಮರದ ಮೇಲೆ ಕೂತು ಬಟಾಣಿ ತರುತ್ತಿದ್ದ ಬಾಗಾಲಪ್ಪನಿಗಾಗಿ ಎದುರು ನೊಡುತ್ತಿದ್ದ ದಿನಗಳು ನೆನೆಪಾಗುತ್ತವೆ.
ಬೇರುಗಳತ್ತ.....ನಮ್ಮ ಚಿತ್ತ -ಅಶೋಕ ಎನ್.ಎಸ್
ಇಂದಿನ ಯಾವ ಮುಖ್ಯವಾಹಿನಿ ಮಾಧ್ಯಮಗಳೂ, ಅದರಲ್ಲೂ ಜನಪ್ರಿಯ ಸಿನಿಮಾ ಸಂಸ್ಕೃತಿ ಒಳಗೊಳ್ಳದ ಸಮಕಾಲೀನ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳನ್ನು ಇಲ್ಲಿನ ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿ ರಮೆಶ್ ಅವರ 'ಬೇರುಗಳತ್ತ... ಕಿರುಚಿತ್ರಗಳು' ಒಳಗೊಂಡಿವೆ ಎನಿಸುತ್ತಿದೆ. ಈ ಜಗತ್ತಿನ ಅಸ್ತಿತ್ವದ ತಾವಾದ ಮಣ್ಣು, ಪರಿಸರವನ್ನು ಮನುಷ್ಯ ತನ್ನ ಖಯಾಲಿಗಳಿಗಾಗಿ ಮೋಜಿನ ಸಂಶೋಧನೆಗಳನ್ನು ಮಾಡುತ್ತಾ ಸಾಮಾನ್ಯರ ಬದುಕುಗಳಿಗೆ ಕೊಳ್ಳಿ ಇಡುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಆಧುನಿಕ ವಿಜ್ಞಾನ ಮತ್ತು ತಂತ್ರಜ್ಞಾನ 'ಅಭಿವೃದ್ಧಿಯ' ಹೆಸರಲ್ಲಿ ಏನೆಲ್ಲಾ ಆವಾಂತರಗಳನ್ನು ತಂದಿಕ್ಕುತ್ತಿದ್ದಾವೆ ಎಂಬುದರ ಸುಳಿವುಗಳು ಈ ಚಿತ್ರಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರಧಾನವಾಗಿ ಕಂಡುಬರುತ್ತವೆ. ಅದೇ 'ಅಭಿವೃದ್ಧಿ'ಯೆಂಬ ಭ್ರಮೆಯನ್ನೂ ಸಹ ಉಂಟು ಮಾಡಿದ್ದಾವೆಂಬುದನ್ನು ಇಲ್ಲಿನ ಕಿರುಚಿತ್ರಗಳು ಹೊರಗೆಡಹುತ್ತವೆ. ಅದರ ಜೊತೆಜೊತೆಗೆ ಇವತ್ತು ತಂತಮ್ಮ 'ಬೇರು'ಗಳೊಂದಿಗಿನ ಸಂಬಂಧವನ್ನು ಕಳಚಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದರ/ ಹೀಗಾಗಲೇ ಕಳಚಿಕೊಂಡಿರುವ ಮನಸ್ಥಿತಿಗಳನ್ನು ಮತ್ತೆ ಬೇರುಗಳತ್ತ ಕೊಂಡೊಯ್ಯುವ ಕೆಲಸವನ್ನು ಈ ಚಿತ್ರಗಳು ಮಾಡುತ್ತವೆ ಎಂದೇಳಬಹುದು. ಅದಕ್ಕೆ 'ಹಿಂದಿನ ಹೆಜ್ಜೆ ನೆನೆ ಹಿಮ್ಮಡಿ ಕೊಳೆ ತೊಳೆದುಕೋ' ಎಂದು ದೊಡ್ಡವರು ಹೇಳಿರುವುದು. 'ಬೇರುಗಳತ್ತ'..ದೃಶ್ಯ ಕಾವ್ಯಸಂಕಲನ ಒಟ್ಟು ಎರಡು ಮೂರು ನಿಮಿಷಗಳ ಹದಿನಾರು ಕಿರುಚಿತ್ರಗಳನ್ನೊಳಗೊಂಡಿದೆ. ಇವುಗಳ ವಿಶೇಷವೇನೆಂದರೆ ಇಲ್ಲಿನ ಮೂರು ಚಿತ್ರಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟರೆ ಉಳಿದೆಲ್ಲವೂ ಪೂರ್ವ ನಿಯೋಜಿತವಾದುವಲ್ಲ.
ಇವುಗಳಲ್ಲಿ 'ಕಾಲ' ಎಂಬ ಮೂರು ನಿಮಿಷದ ಚಿತ್ರ. ಅದರಲ್ಲಿ ಸುಕ್ಕುಗಟ್ಟಿದ ಹಳೆಮರದ ಬುಡ, ಪಕ್ಕವೇ ಕಲ್ಲು ಮಣ್ಣಿನ ಹರಕಲು ಮನೆಯೊಂದರ ಮುಂದೆ ಸುಕ್ಕು ಮುಖದ ಬಾಗುಬೆನ್ನಿನ, ಹಣ್ಣುಹಣ್ಣು ಮುದುಕಿ ತಲೆಮ್ಯಾಲ ಸೆರಗ ಹಾಕಿಕೊಂಡು, ಸೊಂಟದಲ್ಲಿ ಬಿದಿರಿನಿಂದ ಹೆಣೆದ ಬುಟ್ಟಿಯಿಡಿದು, ತೆಂಗಿನ ಗರಿಗಳಿಂದ ಸಿಗಿದ ಕಡ್ಡಿಗಳ ಕಟ್ಟಿನಿಂದ ಯಾರ ಎಗ್ಗಿಲ್ಲದೆ ಕಸ ಗುಡಿಸುತ್ತಿದ್ದಾಳೆ. ಪಕ್ಕ ಬತ್ತಿಹೋಗಿ ಪಾಳು ಬಿದ್ದಿರುವ ಹಳೆ ಕಲ್ಲು ಬಾವಿ. ಅದನ್ನು ಬಾವಿಯೆಂದು ಗುರುತಿಸಲಿಕ್ಕೆ ಸಾಧ್ಯವಾಗದ ರೀತಿ ತನ್ನ ಕುರುಹುಗಳನ್ನು ಕಳೆದುಕೊಂಡಿತ್ತು. ಅಜ್ಜನೊಬ್ಬನಿಗೆ ತಲೆಕೂದಲು ಕತ್ತರಿಸುತ್ತಿರುವುದು. 'ಆಧುನಿಕತೆ' ಎನ್ನುವುದು ತನಗೆ ಹೇಗೆ ಬೇಕೋ ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ನೆಲ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯನ್ನು ಹಸಿಹಸಿಯಾಗಿ ಕಸಿ ಮಾಡಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿರುವುದು ಸ್ಪಷ್ಟವಾಗಿ ಇಲ್ಲಿ ಕಾಣುತ್ತಿದೆ. ಇದರೆಲ್ಲದರ ನಡುವೆಯೂ ಈ ಮೂಲಕ ಅಲಕ್ಷ್ಯಕ್ಕೆ ಗುರಿಯಾಗುತ್ತಿರುವ ಹಿರಿ ಸಂಸ್ಕೃತಿಯೊಂದು ತನ್ನ 'ಇರುವಿ'ಕೆಯನ್ನುಳಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಹೆಣಗುತ್ತಿರುವ ಕೊನೆ ಕೊಂಡಿಯೆಂಬಂತೆ ಆ ಅಜ್ಜಿ ಕಾಣುತ್ತಾಳೆ. ಆಕೆ ತನ್ನ ಸ್ವಾಧೀನ ತಪ್ಪಿರುವ ಕೈಯಲಿ ಹಿಡಿದಿರುವ ಪೊರಕೆ, ಬುಟ್ಟಿ ಸುಸ್ಥಿರದ ಸ್ವಾವಲಂಬನೆಯ ಸಂಕೇತಗಳಾಗಿ ಕಂಡು ಬರುತ್ತವೆ. ಆಕೆ ಯಾರ ಮೇಲೂ ಅವಲಂಬಿತಳಾಗಿಲ್ಲ. ಆಕೆ ಗುಡಿಸುತ್ತಲೇ ಇದ್ದಾಳೆ ಕಸ ತೊಲಗುವುದೆಂಬ ಭರವಸೆಯಿಂದ.
'ಹೆಜ್ಜೆ ಗುರುತುಗಳು' ಎಂಬ ಮತ್ತೊಂದು ನಾಲ್ಕು ನಿಮಿಷದ ಚಿತ್ರ. ಇದರಲ್ಲಿ ಬುದ್ಧನ ಪ್ರತಿಮೆಯ ಮೂಲಕ ಮುಂದಿನ ದೃಶ್ಯಗಳು ತೆರೆದುಕೊಳ್ಳುತ್ತವೆ. ದೊಡ್ಡ ಬಂಡೆ ಕಲ್ಲಿನ ಸರಕಿನಲ್ಲಿ, ಗಿಡವೊಂದು ಮರವಾಗಬೇಕಿದ್ದಿದ್ದು ಉದ್ದವಾಗಿ ಅಪ್ಪಿ ಬೆಳೆದು ಬಂಡೆಯ ನೆತ್ತಿಯ ಮೇಲೆ ಚಿಗುರಿದೆ. ಇದು ಒಟ್ಟು ಇವತ್ತಿನ ಬಿಕ್ಕಟ್ಟುಗಳಲ್ಲಿ ಪರಿಸರ ಎನ್ನುವುದು ತನ್ನ ತಾವು ತನಗೇ ಇಲ್ಲದೆ, ಬದುಕಿನ ಅನಿವಾರ್ಯತೆ ಹೇಗಿದೆ ಎಂಬುದನ್ನು ಹೇಳುವ ಹಾಗೆ ಇದೆ. ಅದೇ ರೀತಿ ಹಕ್ಕಿಯೊಂದು ತನ್ನ ನೆಲೆ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಗೊಂದಲಗೊಂಡು ಕರೆಂಟಿನ ವೈರಿಗೆ ತನ್ನ ಗೂಡು ಕಟ್ಟಿರುವುದು, ಆ ಗೂಡೂ ಸಹ ಶಿಥಿಲಾವಸ್ಥೆಯ ದೆಸೆಗೆ ತಲುಪಿರುವುದು ಕಾಣುತ್ತದೆ. ಅದಕ್ಕಿರುವ ಅಪಾಯದ ಆತಂಕ, ಭೀತಿಯಿಂದ ತನ್ನ ಅಸ್ತಿತ್ವ ಕಳೆದುಕೊಂಡು ಕೊನೆಗೆ ಒಂಟಿಯಾಗಿ ಅತ್ತ ಇತ್ತ ಒಂದೇ ಸಮನೆ ದಿಕ್ಕುತಪ್ಪಿ ಅಲೆಯುವುದು. ಹುಲ್ಲಿನ ಒಂದೆಸಳೂ ಇಲ್ಲದೆ ಬಟಾಬಯಲಿನಲ್ಲಿ ಕುರಿಮಂದೆ ತಲೆ ಬಗ್ಗಿಸಿ ಸುಡುಬಿಸಿಲಿನಲ್ಲಿ ಏದುಸುರು ಬಿಡುವುದು. ಇವೆಲ್ಲಾ ತುಂಬಾ ಪರಿಣಾಮಕಾರಿಯಾಗಿ ಈ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಗಾಢವಾದ ವಿಷಾದದಿಂದ ಕೂಡಿದ ಶಾಂತಚಿತ್ತದ ಸಂಗೀತ, ದೃಶ್ಯಗಳ ಮೂಲಕ ಮೂಡಿಬಂದಿವೆ.
ಮತ್ತೊಂದು 'ಹುಡುಕಾಟ' ಎನ್ನುವ ಎರಡು ನಿಮಿಷದ ಚಿತ್ರದಲ್ಲಿ ಆಗ ತಾನೇ ಫಾರಿನ್ ನಿಂದ ಬಂದಿಳಿದ ವ್ಯಕ್ತಿಯೊಬ್ಬ ಬಾರೊಂದರ ಮುಂದೆ ನಿಂತು ದುಡ್ಡು ಕೊಟ್ಟು ಸಾರಾಯಿ ಪಾಕೆಟ್ಟೊಂದನ್ನು ತೆಗೆದುಕೊಂಡು ಬಾರಿನ ಒಳಗೋಗಿ ಯಾರಿಗೂ ಅನುಮಾನ ಬಾರದ ಹಾಗೆ ಸ್ಕಾಚ್ ವಿಸ್ಕಿ ತರಿಸಿ, ಅದನ್ನು ನಂಜಿಕೊಂಡು ಸಾರಾಯಿ ಕುಡಿಯುತ್ತಾನೆ. ಇಲ್ಲಿನ ಕೃತಕವಾದಂತಹ ವಾತಾವರಣದ ಮಧ್ಯೆ ತನ್ನ ಮೂಲ ಬೇರಿನ ಸೆಳೆತ ಆತನನ್ನು ಹೀಗೆ ಮಾಡಿದೆ. ಅದರಿಂದ ತನಗೆ ಕಾಡಬಹುದಾದ ಕೀಳರಿಮೆಯಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಆತ ಏನೇನು ಕಸರತ್ತುಗಳನ್ನು ಮಾಡಬೇಕೊ ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಮಾಡತೊಡಗುತ್ತಾನೆ. ಆತ ಅಷ್ಟು ಬೇಗ ತನ್ನನ್ನು ತಾನು ಮಾರಿಕೊಳ್ಳವುದಕ್ಕೆ ಸಿದ್ದನಿಲ್ಲ. ಬದಲಿಗೆ ಕೀಳರಿಮೆಯಾದರೂ, ಅವಮಾನವಾದರೂ ಸರಿಯೇ ಎಂಬ ಹುರುಪು ಇಲ್ಲದಿದ್ದರೂ ಆತನು ಕದ್ದುಮುಚ್ಚಿ ಹೇಗೊ ನಿಭಾಯಿಸಿಕೊಂಡು ಹೋಗುತ್ತಿದ್ದಾನೆ. ಈ ಜಾಗತೀಕರಣದ ಪ್ರಲೋಭನೆಗಳು ಮನುಷ್ಯನನ್ನು ತನ್ನ ಮೂಲ ಬೇರುಗಳಿಂದ ಬೇರ್ಪಡಿಸಲು ಎಷ್ಟೆ ಪ್ರಯತ್ನಿಸಿದರೂ ಅದರ ಕಾಡುವಿಕೆ ಆತನಿಗೆ ಇದ್ದೇ ಇರುತ್ತದೆ.
'ಚಕ್ರ' ಎನ್ನುವ ಮತ್ತೊಂದು ಮೂರು ನಿಮಿಷಗಳ ಚಿತ್ರ. ಮೊದಲು ಗಾಲಿ ಮಾಡಿದ ಮನುಷ್ಯ ಮಡಕೆ ಮಾಡಿದ. ಆ ಮಡಕೆ ಚೂರಾಗುವ ಕಾಲ ದೂರವಿಲ್ಲ ಎನ್ನುವ ಆತಂಕದಿಂದ ಇಲ್ಲಿನ ದೃಶ್ಯಗಳು ತೆರದುಕೊಳ್ಳತ್ತವೆ. ಎತ್ತಿನ ಗಾಡಿಗಳು ,ಮಡಕೆ ಇನ್ನಿತರವು ಇಂದು ಮ್ಯೂಸಿಯಂಗಳಲ್ಲಿ ಪ್ರೇಕ್ಷಣೀಯ ಜಡ ವಸ್ತುಗಳಾಗಿವೆ. ಅಲ್ಲದೆ ಹಳ್ಳಿಗಾಡಿನ ಜೀವರಾಸುಗಳು ಒಡಾಡುತ್ತಿರಬೇಕಾದ ತಾವನ್ನು ದಿಕ್ಕಿಲ್ಲದಷ್ಟು ವಾಹನಗಳು,ಡಾಂಬರು, ಇತರೆ ಯಂತ್ರೋಪಕರಣಗಳು ಆವರಿಸಿಕೊಂಡಿವೆ. ಏಕಕಾಲಕ್ಕೆ ಇಂತಹ ವೈರುಧ್ಯಗಳ ನಡುವೆ ಮುರಿದು ಬಿದ್ದಿರುವ ದಾರಿ ಸೇತುವೆಯೊಂದು ಇಡೀ ಭಾರತದ ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಪ್ರಹಸನಗಳನ್ನು ಅಣಕಿಸುವಂತೆ ಇದೆ. ಇಂದಿನ ಪ್ರಭುತ್ವಗಳು ಎಲ್ಲವನ್ನೂ ಖಾಸಗಿ ವಲಯಕ್ಕೆ ರವಾನಿಸುತ್ತಿರುವಾಗ ಎದುರಾಗಬಹುದಾದ ತಲ್ಲಣಗಳು ಇಲ್ಲಿ ಕಂಡು ಬರುತ್ತವೆ. ದುಡ್ಡನ್ನು ಯಾವಾಗ ಬೇಕಾದರೂ ತೆಗೆದುಕೊಳ್ಳುವಂತೆ ಮದ್ಯಪಾನವನ್ನು ATM ನಲ್ಲಿ ಪಡೆಯಬಹುದು.
ನಾವು ಇಂದು ನೋಡುವುದಾದರೆ ಸಾರಾಯಿ ಪಾಕೆಟನ್ನು ನಿಷೇಧ ಮಾಡಿ, ಅದರ ಉತ್ತರಾಧಿಕಾರತ್ವವನ್ನುಖಾಸಗಿ ಕಂಪನಿಗಳಿಗೆ ವಹಿಸಿಕೊಟ್ಟಿರುವ ಇವತ್ತಿನ ಲಾಯಕ್ಕಲ್ಲದ ಸರ್ಕಾರಗಳು ಮದ್ಯಮುಕ್ತ ರಾಜ್ಯ ಎಂಬ ಪಟ್ಟಿಗೆ ಸೇರಿಸಿ, ಮತ್ತಷ್ಟು ಬಾರುಗಳಿಗೆ ಪರವಾನಗಿ ಕೊಡುವಂತಹ ದುರ್ದೆಸೆಗೆ ತಲುಪಿವೆ. ಇವತ್ತು ಮದ್ಯಪಾನ ಎನ್ನುವುದು ಒಂದು ಫ್ಯಾಶನ್ ಆಗಿದೆ. ಅದು ಎಲ್ಲಾ ಕ್ಷೇತ್ರಗಳಿಗಿಂತ ಹೆಚ್ಚು ಚಲಾವಣೆಯಲ್ಲಿರುವುದು ಬೌದ್ಧಿಕವಲಯದಲ್ಲಿ. ಜಾಗತೀಕರಣದ, ಭ್ರಷ್ಟಾಚಾರದ ಬಗ್ಗೆ ಮಾತನಾಡುತ್ತಲೇ, ಯಾವನೋ ಉದ್ಯಮಿಯ ಕಾಸ್ಟ್ಲಿ brandge ಪ್ರತಿದಿನದ ಗಿರಾಕಿಗಳಾಗಿರುತ್ತಾರೆ. ಅದರ ಅಮಲೇರಿಸಿಕೊಂಡರೇನೆ ಅವನ ಸಂವೇದನೆ ಇಲ್ಲವೆಂದರೆ ತಣ್ಣಗೆ ಹಾಗೆ ಇದ್ದುಬಿಡುತ್ತಾನೆ. ಕುಡಿಯದೆ ಅಮಲೇರಿಸಿಕೊಳ್ಳುವವರು ತುಂಬಾ ವಿರಳವಾಗುತ್ತಿದ್ದಾರೆ. ಇದರ ಪರಿಣಾಮ ಗ್ರಾಮೀಣ ವಲಯದಲ್ಲಿ ಹೇಗಾಗುತ್ತಿದೆ ಎಂದು ಗಮನಿಸಿದರೆ ಗೊತ್ತಾಗುತ್ತದೆ. ಹದಿಮೂರು ರೂಪಾಯಿ ಸಾರಾಯಿ ಪಾಕೆಟ್ಟಿಗೆ ಕೊಡುತ್ತಿದ್ದವನು ಈಗ ಒಂದು ನಕಲಿ ಬಾಟಲಿಗೆ ಹೇಗಾದರೂ ಮಾಡಿ ಐವತ್ತು ರೂಪಾಯಿಗಳನ್ನು ಹೊಂಚುಕೊಂಡು ಹೋಗೇ ಹೋಗುತ್ತಾನೆ. ಇದರಿಂದ ಮನೆಯ ಹೆಂಡತಿ, ಮಕ್ಕಳ ಮೇಲೆ ಎಷ್ಟು ಪರಿಣಾಮ ಬೀರುತ್ತದೆ ಎಂದು ಯಾರೂ ಎಣಿಸಲಿಕ್ಕೇ ಹೋಗಿರುವುದಿಲ್ಲ.
ಇಲ್ಲಿನ ಕಿರುಚಿತ್ರಗಳು ಮೂಡಿಬರುವುದಕ್ಕೆ ಶ್ರಮಿಸಿರುವ ಛಾಯಾಗ್ರಾಹಕರಾಗಿ ಹೇಮಂತ್, ಕುಮಾರ್ ಮಂಡ್ಯ ಕ್ರಿಯಾಶೀಲವಾಗಿ ತಮ್ಮ ನೈಪುಣ್ಯತೆಯನ್ನು ಸಾಧಿಸಿದ್ದಾರೆ. ಸಾಹಿತ್ಯ , ಸಂಗೀತ ಮರು ಸಂಯೋಜನೆ ಮಾಡಿರುವಂತಹ ಪ್ಹೀನಿಕ್ಸ್ ರವಿ, ನಾಗತಿಹಳ್ಳಿ ರಮೇಶ್, ಪ್ರದೀಪ್ ಬಿ.ಈ, ಅಂಕುರ ಬೆಟಗೇರಿಯವರು ಹೀಗಾಗಲೇ ಚಾಲ್ತಿಯಲ್ಲಿರುವ ಸಿದ್ದಮಾದರಿಗಳನ್ನು ಬಿಟ್ಟು ಹೊಸತನದ ಪ್ರಯೋಗಗಳನ್ನು ಹುಡುಕಿದ್ದಾರೆ., ಸಂಕಲನಗಾರರಾಗಿ ಲಿಂಗೇಗೌಡಮಧುಗಿರಿ,ಶರಣ್ .ಅವರೂ ಸಹ ಇಲ್ಲಿ ತಮ್ಮ ಕಲಾಕೌಶಲ್ಯವನ್ನು ಮೆರೆದಿದ್ದಾರೆ.
ಅಶೋಕಎನ್.ಎಸ್
ಚಿಕ್ಕಮುನಿಮಂಗಲ
